شقايق گفت با خنده نه تبدارم، نه بيمارمــــــــــ                        
                  گر سرخمــــــــــ، چنان آتش حديث ديگري دارم                          
 
   گلــــــــي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايی                     
               
   نبودم آن زمان هرگــز نشان عشق و شيدايي                                     
 
  يکـــي از روزهايي که زمين تبدار و ســوزان بود            

                وصحرادرعطش مي سوخت تمام غنچه ها تشـــــــــنه
             
و من بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت

 ز ره آمد يکي خسته به پايش خـــــــــــار بنشسته                      
                        
و عشق از چهره اش پيــــــــــداي پيـــــــــدا بود                                    
 
ز آنچه زير لب مي گفت شنيدم، سخت شيدا بود                        
                         
نمي دانمـــ چه بيماري به جان دلبـــــــــــــــــرش        

       افتاده بود اما طبيبان گفته بودنــــــــــــــــــــدش

                       اگر يک شاخه گل آرد از آن نوعي که من بودمـــ
 
                             بگيرنـــــــد ريشــــــه اش را و بسوزاننـــــــــــد

                       شود مرهمــــــــــ براي دلبرش آندم شفا يابـــد

چنانچه با خودش مي گفت بســـــــــي کوه

 و بيابان را بسي صحراي سوزان را به دنبال گلش بوده
               
   و يک دم هم نياسوده که افتاد چشمــــــــــــ                                      

او ناگه به روي من بــــــــــــــدون لحظه اي                                                   
       
         ترديد شتابان شـــــــــــــــــد به ســــــــوي من                                              

 به آساني مرا با ريشه از خاکــــمـــــــ جداکــــــرد

                    و به ره افتاد و او مي رفت و من در دست او بودم

                            و او هــــــــــر لحظه ســــــــــــــر را رو به بالاها

                  تشکر مي کرد پس از چـــــــــــــــندي هــــــــوا

چـــــــون کوره آتش زمين مي سوخت و ديگر

 داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت                 
 
به لبهايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟                           
 
  در اين صحــــــــــــرا که آبــــــــــي نيســــــت                   

به جــــــــــانمـــــــــــ هيچ تابــــــــي نيست

                   اگر گل ريشــــــه اش ســــوزد که واي بر من
 
                            براي دلبرمـــــــــــــــ هرگز دوايــــــــي نيست و
 
                از اين گــــــــــــل که جايــــــــــــي نيســــت

خــــــــــــــــــــــــودش همــــ تشنه بود اما 

            نمـي فهميد حالـــــــش را چنان مي رفت                             
و مـــــــــــــــــــن در دست او بودمـــــــ                          
 
و حالا مــــــــــــن تمامــــ هست او بودم                  

دلمــــ مي سوخت اما راه پايان کــــــــو ؟

                       نه حتي آب، نسيمي در بيابان کـــــــــو ؟
                               
                          وديگرداشت در دستش تمام جانم ميسوخت
 
                      که ناگه روي زانوهاي خود خمــــــــــ شد

                     دگـــــــــــــــــــــــــــــر از صبر او کم شـــد                            
 
دلش لبريز ماتم شد کمي انديشه کرد، آنگه                       

       مرا در گوشــــــــــه اي از آن بيابان کاشـــــــت                                                       

نشست و سينه راباسنگ خارايي زهم بشکافت!                 

        ز همــــــ بشکافــــــــــــــــــــــــت! امـــــــــــــا ! آه   

                     صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مـــــــــــــي کرد

 زميــــــــــن و آسمان را پشت و رو مــــــــــــي کرد

   و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو مي کرد        

نمي دانمـــ چه مي گويمــــ ؟ به جاي آب، خونش                              

   را به من مــــــــي داد و بر لب هاي او فـــــــرياد                        

بمــــــــان اي گل که تو تاج سرمــــــــــــ هستي

                                 دواي دلــــبــــــــــرمـــــــــــــــ هستـــــــــــــــــي                        
                          
                            بمان اي گل و من ماندم نشان عشق و شيدايی
   
                              و با اين رنگ و زيبايي و نام من شقايق شـــــــد                                                             
                     گـــــــــــــــل هميشــــــــــه عاشق شـــــــد