دردهـــــایم را می نویـــــسم... درصفحه ای مجـــــــازی...تا دل بی طاقــــتم برای لحظاتی که شده آرام بگــــیرد تا شبنم چشمــــانم برای لحظاتی هم که شـــده نچکــــد....ســــرازیرنشود... تا حتی ذره ای هم که شده سبــــک شوم نمی دانی... نه نمی دانی این روزها چقـــــدر پرم... پرم از بغضی بی انتــــها پرم از فریادی که در گلو خفه شده...اما حرف نمی زنم...سکوتی میکنم به مساحــــت تمام دردهای بی درمـــانم...نه اینکه دردی نیست...نه... درد هســــت... زخم هســـت... ولی هیچوقت...هیچ کس...نفهمید...من اینها را واقعی درد می کشم حال من یعنی یک قدم از افسردگی آن طرف تر... 
برچسبـها :
جمعه 04 مهر 1393 ساعت 01:42 توسط doniaye2nafare:
ارسال نظر(0)
|
mostafa |